Het gras is groener bij de buren. Dat denk ik vaak als ik van mijn werk naar huis rijdt. Ik ben een zogenaamde grensbewoner en zodra ik Duitsland binnenrijdt zie ik overal gebouwen die uitgerust zijn met PV (photovoltaic). De grens is duidelijk waar te nemen: Nederland begint daar waar de windmolens ophouden. Deze waarnemingen zetten mij aan het denken. Hoe kan het nou dat deze verschillen zo duidelijk zichtbaar zijn? En welke bijdrage levert het Nederlandse energiebeleid aan deze achterstand? In dit artikel is geprobeerd om deze vragen beantwoord te krijgen.
Subsidies
Het lijkt zo mooi: subsidie voor duurzame energie, subsidie voor energiebesparing, subsidie voor duurzaam verbouwen. Overal is wel een potje voor. Om daadwerkelijk een subsidiebedrag op je rekening gestort te krijgen moet vaak enorm gepuzzeld worden. De Nederlandse overheid heeft namelijk als doelstelling het subsidiebeleid te koppelen aan de waan van de dag. Een regeling kan elk moment worden geïntroduceerd en even snel weer verdwijnen. Je moet dus geluk hebben dat er, op het moment dat jij maatregelen treft voor bijvoorbeeld energiebesparing, ook daadwerkelijk een potje voor beschikbaar is. Bovendien vindt de overheid het niet nodig subsidieregelingen via één loket te organiseren. Subsidieregelingen lopen via het rijk, provincies, gemeenten, SenterNovem, belastingdienst, banken en vele anderen.
SDE subsidie
Schrijnend voorbeeld is de SDE subsidie. Met veel bombarie werd de regeling aangekondigd. Alleen bleken er, op het moment dat de regeling startte, zoveel aanvragen binnen te komen dat binnen een paar uur het budget uitgeput was. Is er dan sprake van een succes? Heel veel mensen en bedrijven hebben de intentie om iets te doen, indien de overheid ze daarin ondersteund. Bijna iedereen werd teleurgesteld en heeft uiteindelijk niets gedaan. In plaats daarvan wachten ze op een nieuwe regeling of willen na deze ervaring helemaal niets meer van duurzame energieopwekking weten. SDE is één voorbeeld, maar eigenlijk verlopen alle regelingen op een soortgelijke wijze. Er is sprake van een schokkerig hollen en stilstaan proces waarmee Nederland zijn klimaatdoelstellingen probeert te halen. Waarschijnlijk zou er zelfs zonder subsidie meer bereikt worden, omdat er dan geen afwachtende houding hoeft te worden aangenomen.
Daadkracht
En waarom gebeurd het op deze manier? Is er dan geen betere methode? Zijn dit de kinderziektes die bij de ?energietransitie? horen, zoals de politiek het huidige energiebeleid graag noemt? Een diepgaand onderzoek is niet nodig om hierop een antwoord te vinden. Een kijkje bij onze oosterburen is voldoende. Rij maar eens de grens over en een oase van windmolen en pv-daken komt je tegemoet. Blijkbaar lukt het daar wel. Wat doen zij dan wat in Nederland niet gebeurd? In Duitsland wordt ?daadkracht? getoond en laat men zien over een lange termijn visie te beschikken.
Windmolens markeren de grens tussen Limburg en Duitsland
In Duitsland zijn energiebedrijven wettelijk verplicht om groene stroom af te nemen tegen een vaste vergoeding die een investering in duurzame energie opwekking rechtvaardigt. Hierdoor zijn er veel initiatieven voor duurzame elektriciteit opwekking, zowel bij particulieren als bedrijven. Dit leidt weer tot meer vraag naar o.a. pv-panelen en windmolen wat een boost geeft aan het bedrijfsleven. Productie opschaling betekent een lagere kostprijs etc. Het is een versterkend geheel en dat blijkt te werken.
En het mooie komt nog: het kost de Duitse overheid geen cent!
In plaats van iets succesvol te kopiëren blijft de Nederlandse politiek zijn eigen doodlopende weg bewandelen. Waarom ziet de regering niet in dat het korte termijn oogkleppen beleid averechts werkt? Zijn het persoonlijke ego?s van politici of is het de lobby van de gasindustrie? Misschien ligt de oorzaak wel buiten de overheid en komt het door al die burgers die windmolens en pv-daken als milieuvervuiling zien.
Wat het ook is, feit blijft dat er veel werk wordt verricht, maar bar weinig resultaat geboekt. Het motto ?Meer met Minder? zou wat serieuzer genomen moeten worden. De succesformule ligt klaar, alleen de ?daadkracht? ontbreekt nog.
Tjalle FijlstraRead more at: .
Lees meer...
